Oudejaarsavond,
de ochtend begint zoals altijd,
sta ik op of sta ik niet op?
Lukt het vandaag om gebrek aan zingeving te doorbreken?

Ik zou dankbaar moeten zijn dat ik vanavond
ergens
terecht kan.

Dankbaarheid
voor wat er wel nog is
maar de depressieve klachten winnen
en ik ben weinig dankbaar
voor deze dag.

Ik vind de kracht niet,
ik cancel mijn plannen
en blijf alleen thuis.

21u,
mijn telefoon gaat.
Hij belt.
Ik ben met verstomming geslagen.

This oudejaarsavond – zeg ik –
moet jij niet vieren?
Ik moest aan u denken – zegt hij
dus ik bel even.

Ik barst in tranen uit,
overspoeld door een emotie
die ik eerst niet kan thuisbrengen.

Verwondering?
Ontroering?
Overweldigend!

Het duurt even
voor ik op adem kom
en terug kan praten.
Al 15 maanden doet hij dit,
eerst berichten.
Repliek na repliek,
dan bellen.
Van 2 keer per dag
naar 1 keer per dag
naar om de zoveel dagen.

Boos, bang en bedroefd,
emoties waar ik al maanden door
overspoelt wordt
en hij vangt ze,
keer op keer,
op.

Een woedeuitbarsting
wordt begeleid door piano.
Angsten worden ontkracht door woorden.
Verdriet wordt opgevangen door
aanwezige stiltes en waarde toekenning.

Nooit gaat hij in de tegenaanval.
Altijd kan hij mijn gedachten kaderen.
Hoe duister ook.

Nog voor ik zelf te weten kom
wat er juist mis is,
heeft hij al een inzicht.

Nog voor we, een leeg kasteel, gelezen hebben
begrijpt hij, dat er iets mis is.
Begrip.

We, zegt hij,
dan zoeken
we
naar een andere
opname.

Hij gaat me verlaten.
Hij gaat me in de steek laten –
denk ik.
Dus ik duw hem weg, preventief.

Maar keer op keer
doorprikt hij
alles.
En keert hij terug.

Mijn vertrouwen groeit.
De afhankelijkheid neemt af.
Groeit er nu een klein stukje zelfvertrouwen?
– denk ik.
Internaliseer ik nu een stukje eigenwaarde?
– denk ik.

Ik denk het.
Ik voel het.
Dankbaar ben ik.
De circel van vreugde.
Redt één mens, redt de mensheid.
Pay it forword?

Dank,
Bert,
Dank.