De terrassen gaan terug open. Corona is …
Mijn vest lag wat stof te vergaren maar nu haal ik ze boven.
En plots
valt het samen.
Ik zag het niet aankomen
maar eindelijk
voel ik het
weet ik het
koester ik het

…

Op 12 april neem ik afscheid van mijn grootmoeder.
Mijn oma.
Ik ben aangedaan. Sterker dan ik had verwacht. Ik blijf in tranen uitbarsten.
Ik ben verrast dat ik zo ben aangedaan. We zagen elkaar eigenlijk nog bitter weinig die laatste jaren.
Te weinig.
Ik gebruikte het excuus dat we te ver weg woonden van elkaar.
Zonde.
Wist ik maar beter.
Weken lang blijf ik me afvragen waarom het me zo diep raakt.
Dieper dan ik eerst durfde toegeven.
Ik graaf in mijn hoofd naar het verleden.
Niets.
Dan stop ik met graven.
Weken later neem ik mijn kostuumvest vast. Dat ene vest dat ik droeg op haar uitvaart. Daar waar ik mijn verdriet niet kon bedwingen en mijn zus het woord van me overneemt. In de binnenzak van mijn vest vind ik een paternoster terug. Die wat ik gekozen had bij te houden.
Als aandenken aan haar.
Ik neem hem in mijn handen en sluit de ogen.
Ik zie een kruisje op mijn voorhoofd.
‘God zegene en bewaren u’
Ze komt ons oppikken aan de schoolpoort. This woensdag. Die wekelijkse feestelijke middagmaal staat weer klaar.
Grootmoederswijze.
Het water komt me in de mond te staan.
En dan een dutje.
Iedereen neemt een middagdutje.
Ook zij. Een zalvend kruisje op het voorhoofd.
‘God zegene u en bewaren u.’
Rust.
Een heerlijk overheersende stilte.
Een stilte met een klemtoon.
In de woonkamer staat die.
Twee keer zo groot als mij.
Een klepel slingert van links naar rechts. Ik krijg het gevoel dat de tijd even stopt. Maar de klepel blijft slingeren. Ik hoor het.
Een gevoel van geborgenheid. Veiligheid.
Onvoorwaardelijke zorg.
En liefde.
Iedere keer als ik een voet zette in haar huis.
Dat is wat ik voel.
Ik open mijn ogen en lach
Rust
Ik voel rust over me heen dalen.
Ik steek de paternoster in mijn zak en denk,
laat me die nog maar vastpakken.
Die paternoster ga ik nog vaak in mijn handen sluiten.
En dan ga ik lachen.
Of huilen.
Maar nooit uit spijt.
Danku oma.
Je bent er weer.
Misschien wel meer dan ooit.