Eén woord,
3 letters van het alfabet heb je nodig
om het te schrijven.
Eén klinker gebruik je dubbel,
dat zijn vier letters in totaal.

Een woord dat ik vooral ken als scheldwoord, als ‘bespottelijk’.
Een woord dat iedereen rond me lijkt te interpreteren als ‘beschamend’.
Zo groei ik op, nog steeds.

Een woord dat een wezenlijk deel van mijn identiteit benoemt.
Iets wat ik zou kunnen gebruiken om,
al is het maar heel even,
een veiligheid te vinden, een verbinding.

Maar ik leer de mens waarvoor het staat te haten.
Niemand lijkt er liefde voor te dragen.
Een woord met een jarenlange, opbouwende negatieve lading.
En voor ik het doorheb, is het te laat.

Het wint aan zoveel kracht dat het me opsluit.
Ik mag dat woord niet zijn.
Ik wil dat woord niet zijn.
Een woord dat me eenzaamheid doet ervaren.
Pijn laat voelen.
Verdriet brengt.
Een soms ondraagbare eenzaamheid.

Een woord dat familie, vrienden en collega’s
gebruiken om iemands ‘zijn’, door het slijk halen.
Niet goed wetende wat de impact ervan is.
Iedereen lacht. Ik doe mee.
Maar diep vanbinnen sterf ik een beetje.
Iedere keer opnieuw.

Een woord dat me een leven ontzegt,
mij mentale problemen bezorgt,
me angstig in het duister doet tasten.

Een woord dat me overtuigd een schaamtelijk mens te zijn
en me elke vorm van bestaansrecht ontneemt.
Een woord dat ik vandaag amper over mijn kan laten rollen.
En als ik het doe, slaat mijn hart over.
Loopt er een koude rilling over mijn rug.
Trek ik verkrampt mijn schouders bij elkaar
en ben ik bang dat iemand het gehoord heeft.

Een woord dat me doet huiveren
wanneer iemand het in de mond neemt
om mij te benoemen. Al is het maar heel even.

Dat ene woord.
Dat woord dat jullie me geleerd hebben
en waar het zogezegd voor staat.

Daar begint de pijn,
met dat ene woord.

Slechts 4 letters.

Als taal ons kan verbinden, laat ons dan de juiste waarden hechten
aan een woord.
Laat ons elkaar helpen om ze met zorg te gebruiken.
Een woord is meer dan letters.
Elke letter telt.