Een kussensloop van Olaf,
mogelijks de grappigste pratende sneeuwman die ik ken,
een dekbed overtrek, vol spaceshuttles en de woorden NASA en EXPLORER,
een paarse olifant met een groot hart
op zijn slurf
en een opdruk
L-O-V-E,

2 maanden lang
mag ik het bed
van mijn petekind gebruiken
11 jaar is ze ondertussen,
ikzelf ben 37 zomers jong
en heb tijdelijk geen vaste woonplaats.

Toch verspreek ik me al na twee weken
wanneer ik antwoord dat de spullen die zij zoekt
op ‘mijn kamer’ liggen.
Waarop zij schattig vraagt: euhm Petie,
wiens kamer bedoel je?

Geen job, geen partner, geen kinderen,
niemand die er echt op rekent dat ik er ergens, vandaag, morgen
of voorlopig ooit,
moet
zijn.

En het moment dat ik mijn pen vastneem
en iets probeer neer te schrijven
over liefde en verbinding,
begin ik te huilen.
Eerst van verdriet
maar al snel van ontroering.
Want de liefde die ik vandaag ervaar
lijkt als maar meer verbinding te leggen.

Een Peter, zo lief als mezelf,
die ik even graag,
mijn 11 jarige kamer zou aanbieden,
ben ik veel te vroeg kwijt gespeeld.
2 lieve zussen wel,
maar je weet hoe dat gaat tussen broers en zussen,
een veel te moeilijke vader,
en een bijzonder sterke moeder.
Vriendjes en vriendinnetjes,
zeker,
een hobbelig parcours,
te pas en te onpas.
Soms echte vriendschappen,
klein of groot,
vaak gestimuleerd door sociale structuren,
die mijn hometown rijk is.

Sociale structuren die bij momenten voor zoveel veiligheid zorgen
dat ge u zorgeloos durft uitten.
Gezond geboren.
Veilig verbonden met uzelf.
Ik ben, gewoon mezelf en ik mag bestaan

Luidkeels zingen, zo schoon als je nog maar kan, schaamte lijkt nog onbekend,
ik denk dat ik zanger word

de randen van uw papier steek je baldadig over met uw paarse wascokrijtje,
heerlijk buiten die lijntjes, over het hout van de tafel of op die schone witte muur,
ik word lekker kunstenaar

springen en dansen en klimmen,
beweging die nog vol expressie zit,
en niemand die er raar van opkijkt
misschien
word ik lekker danser.

Uw leven is u lief en die liefde mogen delen
lijkt verbinding te maken met iedereen rondom je.

Maar wat als iemand wordt afgeleerd
dat ZIJN wie je bent
niet kan of mag bestaan
Wat als angst zo sterk gevoed wordt
dat de verbinding met je gevoel verloren gaat?
zo fundamenteel
dat je zelfs bestaansrecht verliest.

Dat zelfliefde, zelfvertrouwen of eigenwaarde
nog maar amper licht vinden

verbeelding verdwijnt en krampachtig houden we vast aan een ideaalbeeld
dat verder weg ligt van ons gevoel,
dan de zon van de aarde.

We doen wat andere van ons verwachten
en allang niet meer wat dat kleine kind
zo graag wou doen.

Authenticiteit verdwijnt
en vluchten voor angst wordt het nieuwe normaal.

Een bedreiging, die iedereen wel eens te veel kan worden.
Verzeilt raken in een zwart gat, waar de wetten van de natuur
een heel andere werking kennen en geen enkele verbinding
nog stand lijkt te houden.

Wat dan?

Begrip, erkenning, troost en dan pas beweging,
zo lijkt mijn ondraagbare kwetsbaarheid een weg te vinden.
Van geinternaliseerde zelfhaat en existentiele, giftige schaamte
naar een pad van liefde

Van de eerste vriend die me weken lang terug leert huilen aan zijn keukentafel
naar een deskundige op het gebied van schaamte en kwetsbaarheid,
die ik dagen lang op repeat bekijk, beluister en voel binnenkomen
Naast mij een therapeut die er is, die er echt is, die gewoon eens luistert
en eigen kwetsbaarheid aan de dag legt.
Door twee opnames heen, gestimuleerd om krachten te blichten
en om te zetten in acties, alleen, met twee of in groep,
in verbinding met mensen die met één blik, mij lijken te begrijpen.
Van kwetsbaarheid naar kracht.
in een mantel van liefde.

Een mantel van liefde.
nieuwe liefde, oude liefde, proffesionele liefde
liefde die je vergeten was,
liefde die een levenslijn gooit.
Liefde die verbeelding een nieuw leven inblaast.
Zuurstof toestopt, eindeloos opnieuw
en opnieuw en opnieuw en opnieuw
Veilig
Veiligheid
Om te zijn

Het herkalibreren
van een innerlijk kompas,
uw gevoel
krijgt terug licht,
het verstand
stelt zich bij

Je komt los van verwachtingen
laat terug toe dat niets moet
en bijna alles kan
en bovenal,
je voelt je toegelaten.

Daar
in die toelating
ontstaat er een ruimte
een zee van veiligheid
een overweldigende vrijheid
waar verbeelding geen gelijke meer kent.

Een nieuwsgierigheid die er altijd al zat,
in elke vezel van u lijf,
en een omarming
van elke vorm
van authenticiteit
die je terug opzoekt.
Zijn.

is het de verbinding die we voelen,
in het krijgen van ruimte

is het de liefde voor jezelf die je terug leert voelen
dat we onszelf waardig vinden, om die ruimte in te nemen

is het de verbeelding,
dat we erin geloven dat in die ruimte
Ik gewoon mag
ZIJN

Het lijkt, dat elkaar toelaten, in volle diversiteit van ZIJN,
van bang naar boos naar bedroefd naar blij,
in eender welke kleur,
van klein tot groot
een krachtige verbinding maakt.
Een verbinding die
geen romantisering van liefde of veiligheid afdwingt
maar eerder
kracht bijzet
in het stimuleren van verbeelding.
Verbeelding om te
zijn

ik neem mijn pen en ik schrijf op:
‘I know that I am worthy,
worthy of it all,
the wonders and the magic,
all I’m dreaming of,
and this is a new way,
a new way of living,
a world waking up,
WE
are rising
in LOVE’
(Fia – Rising in Love)