Een weekje retraite in de heimat.
Logeren bij de zus. En mee voor de kinderen zorgen. Want soms hebben we een handje hulp nodig. Allemaal.
Ik doe het graag. Met veel liefde.
Want die krijg ik hier ook terug.

Ok, soms moet ik even bijsturen. En zijn mijn neefje en nichtje even de draad kwijt. Maar dat is niet erg. Ik help ze wel. Het zijn kinderen. Ze zeggen wat ze voelen. En dragen het uit. Net dat is ook zo schoon. In verbinding staan met jezelf. Wenen als het moet. Roepen als het niet anders gaat. Lachen als je wil.
Vragen waarom als je het niet begrijpt. Soms ben ik jaloers op hun. Want vaak spelen we dit kwijt. Overdenken we alles. En verliezen we verbinding met onszelf.
Ik rij ze naar school. Met een cambio weliswaar.

De media pulkt uit van regenboogkleuren. De radio staat op.
En ze horen het. Ik vraag of ze weten wat dat is, die regenboog vlag.
Mijn petekind begint de kleuren op te noemen.

Just! Zeg ik.
Maar waarom zo’n vlag?
Geen idee, zegt ze.
Ik leg het uit.
Iets met gelijke kansen.
Niet anders maar allemaal normaal.
Iets met jongens die op jongens vallen. En meisjes die op meisjes vallen. En jongens die hun een meisje voelen en omgekeerd.
En zoveel meer…

Ik vraag hun
Vinden jullie dat raar?
2 seconden
En dan in koor
‘Nee’
Waauw!
Zeg ik.
Wat schoon.
Zijn zij dan zoveel slimmer geworden?
Of ben ik trager?
Ik zet ze af aan de schoolpoort.

Kus.
Kus terug.