Hoe die ene onbedoelde kwetsende uitspraak plots zoveel trauma ingang zet. Alsof ik het ondertussen nog niet gewoon was.
Hoe ik er op dat moment echt niet meer mee om kan.
Hoe ik eerst te pijnlijk geraakt wordt in trauma. Ik voel me aangerand en kan een week niet meer gaan werken.
Hoe ik me tegen gevoel in maar met verstand mee naar hem toe out.
Hoe hij er heel erg schoon op reageert.
Hoe hij plots zelf heel kwetsbaar deelt.
Hoe ik me kwetsbaar begin te verbinden met hem. En meer begin te delen.
Te veel. Te zwaar.
Hoe afhankelijk ik van hem begin te worden.
Hoe ik hem begin te idealiseren. De ene dag is hij god de andere dag de duivel. Hoe iedereen me begint te pushen om het openbaar te maken.
Hoe iedereen denkt dat het zal helpen maar het voor mij echt niet goed voelt. Hoe niemand begrijpt dat ze me pijn doen.
Hoe ik zijn gedrag begin over te nemen.
Hoe ik mijn onzekerheid begin te overcompenseren.
Hoe gijzelenden gedachten sterker en sterker mijn hoofd overnemen.
Hoe groter en groter de splitsing tussen verstand en gevoel zich aftekent.
Hoe mijn overcompenserend gedrag zijn grenzen begint te overschrijden.
Hoe ik niet omkan met zijn zelfvertrouwen en de afwezigheid van het mijne.
Hoe hij een spiegel wordt van alles wat ik nooit kon zijn.
Hoe hij het mikpunt wordt van overdadige projectie.
Hoe mijn emoties verstrengelt raken in een haast onontwarbare knoop.
Hoe mijn vertrouwenspersoon mij respectvol confronteert maar geen idee heeft wat zeggen of doen en overdadig veel angst inboezemd.
Hoe ik alle vertrouwen begin kwijt te spelen.
Hoe ik weken lang in zware isolatie terecht kom.
Hoe ik mentaal onstabieler en onstabieler begin te worden.
Hoe confrontatie na confrontatie volgt en ik zelf geen grenzen kan trekken.
Hoe het mijn zelfdestructie meer en meer voed.
Hoe ze klassieke hetronormatieve ratio proberen te gebruiken om het probleem aan te pakken.
Hoe intens onveilig ik me begin te voelen.
Hoe ze alles goed bedoelen en vanuit liefde willen handelen.
Hoe ze denken dat dit gezond is maar eigenlijk afschuwelijk pijnlijk.
Hoe mijn gevoelswereld amper erkenning krijgt.
Hoe mijn zenuwstelsel te zwaar onderdruk komt te staan.
Hoe ze geen idee hebben wat er gebeurt en mijn gevoel aan de kant blijven duwen.
Hoe ik vast kom te zitten in een vecht/vlucht modus en uiteindelijk bevries.
Hoe ik me verstandelijk probeer te verhouden tot hun en smeek om genade.
Hoe ik mijn eigen gevoel verder op de achtergrond begin te duwen.
Hoe gewend ik het word dat mijn grenzen overschreden worden.
Hoe ik irrationeel emoties begin te uiten.
Hoe onmenselijk behandelt ik me begin te voelen.
Hoe ik luidkeels begin te schreeuwen om hulp.
Hoe iedereen denkt dat ze luisteren maar niemand het juiste hoort.
Hoe eenzaamheid me verstikt. Hoeveel onrecht ik andere heb aangedaan.
Hoe mijn interne criticus me ter dood veroordeelt.
Hoe alle verbeelding verdwijnt.
Hoe ik mijn woede op de wereld op hun projecteer.
Hoe ik tegen gevoel in toegeef aan hun.
Hoe ik onmiddellijk daarna in conflict raak met mezelf.
Hoe ik eraan probeer te ontsnappen.
Hoeveel alcohol ik nodig heb om eraan te kunnen ontsnappen.
Hoeveel deugd het me doet om me zo lam mogelijk te drinken.
Hoe alcohol mijn beste vriend wordt.
Hoe iedereen denkt dat dat het probleem is en dient aangepakt te worden.
Hoe ik geen enkele hetero collega nog onder ogen wil komen.
Hoe ze mij pijnlijk intern willen confronteren.
Hoe duisternis alles overneemt.
Hoe die duisternis het enigste wordt dat ik nog kan overbrengen op anderen.
Hoe uitsluiting me wederom verstikt.
Hoe onveilige onthechting nog meer afhankelijkheid in de hand werkt.
Hoe een omhelzing als een aanranding aanvoelt.
Hoe liefde blind kan maken en giftig kan zijn.
Hoe overtuiging begrip en inzicht in de weg kan staan.
Hoe pijn verslavend wordt.
Hoe u bedreigt voelen een bedreiging voor anderen triggert.
Hoe spanningsvelden gevoed blijven worden met spanning.
Hoe afwezig professionele hulp blijft.
Hoe mijn demonen meer en meer voedingsbodem krijgen en ik eigenhandig een volledige organisatie ontwricht.
Hoe ik onbedoeld een bedreiging wordt voor anderen.
Hoe ik me overal achtervolgt voel en niet meer durf buiten komen.
Hoe niemand me kan beschermen en ik geen bescherming meer vind.
Hoe 4 maanden psychiatrie nog maar een begin is om dit te helen.
Hoe meer verstikt ik elke dag raak en blijf huilen.
Hoe ik niet meer vlucht in verdoving met alcohol.
Hoe ik alle emotie terug toelaat en bij mijn eigen gevoel blijf.
Hoe ik niemand dat nog van me laat afnemen.
Hoe ik opzoek ga naar mijn behoeftes achter de pijn.
Hoeveel liefde ik nodig heb vandaag.
Hoe hoeveel erkenning ik nodig heb vandaag.
Hoeveel aandacht ik nodig heb vandaag.
Hoe die drie noden vervuld worden en meer en meer beweging in gang zetten. Hoe ik weet dat het niet meer goed komt maar beweging het enigste pad is.
Hoe groot de nood is om te blijven delen.
Hoe verbeelding en verstikking elkaar afwisselen.
Hoeveel verbinding ik met mezelf vind.
Hoeveel verbinding het met anderen teweeg brengt.
Hoe confrontatie of veroordeling nooit een gezond antwoord bieden.
Hoe enkel liefde altijd een antwoord is.
Hoe complex trauma is.
Hoe voorzichtig mijn proffesionele hulpverleners ermee omgaan.
Hoe ik mijn hoofd wil schenken aan de wetenschap dat ze een knop kunnen uitvinden zodat niemand dit nog hoeft te ondergaan.
Hoe ik die knop zelf wil bestellen.
Hoe verkeerd het binnenkomt bij mij als mensen willen dat ik fier ben op mijn geaardheid, alsof hetero’s dat ook zijn.
Hoe trots ik ben op wat ik bereikt heb vandaag.
Hoe genuanceerd mogelijk ik wil blijven praten zonder anderen te willen kwetsen. Hoe ik mijn gekwetst kind elke dag in evenwicht breng en vandaaruit andere wil helpen.
Hoe bruin ik hier word op het strand terwijl ik schrijf en niemand me een Belgische identiteit toeschrijft.
Hoe ik in elke hostel mensen met een verleden in depressie tegenkom.
Hoe mijn zenuwstelsel nog nood heeft aan her-programmatie.
Hoe ik moet blijven vechten voor een ziekteuitkering omdat ik ze te laat heb ingediend na mijn ontslag omdat ik simpelweg er niet toe instaat was
Hoe ik toch nog steeds mensen aan het lachen kan brengen.
Hoe ik graag terug een lachtherapie sessie wil geven.
Hoe mijn leefwereld mijn hoofd heeft opgesplitst in identiteiten die ver van elkaar liggen en in conflict gaan.
Hoe de horizon van open zee me doet afvragen of ik daar achter ergens van kan afvallen.
Hoe graag ik deze tekst wil delen.
Hoe het gebruik van het woord ‘kusjes’ onder eender welke tekst me aan het lachen blijft brengen.
Hoe ik 2 keer het woord ‘proffessioneel’ hierboven anders schrijf, geen idee meer heb wat de juiste schrijfwijze is, te lui ben om het op te zoeken en het als artistieke vrijheid goed praat.

Hoeveel deugd het me doet om naar de wolken te kijken,
vrij te kunnen ademen
en heel even
rust
te vinden.
Kusjes.