Is er een dokter in de zaal?
Als angst je hoofd beheerst is het moeilijk
om hulp te vinden.
Kwetsbaarheid vind jou in jouw omgeving
en zelf kan je nergens terecht met je kwetsbaarheid.
Angst voorkomt dit.

Ik onderga.
Grenzeloos
Mijn afhankelijkheid van een omgeving is groot.
En uitgerekent in die omgeving voel ik me plots niet meer veilig.
Ik onderga.
Ik kan me niet beschermen.
En niemand heeft door wat ik onderga.
Wat ze me doen ondergaan.
Wat ik mezelf laat ondergaan.
Grenzeloos.

Ik word geraakt in kwetsuren en het voelt niet veilig.
En toch laat ik het gebeuren.
Opnieuw en opnieuw.
Het is angst.

Angst die een onweerlegbare macht over me heeft gegrepen.
En ik onderga.
Ik schik me.
Doe wat zij willen of verwachten.
Ik laat het over me heen komen.
Het zal wel overgaan denk ik.
Sevens ben ik hier weg.
Dan stopt het wel.
Dacht ik.

Ik was mis.
Het stopt niet.
Zelfs niet als ik er weg ben.
Ik was mis.
Maar angst wist niet beter.

Mijn grens was me vreemd.
En grenzeloos onderga ik.
Ik laat het gebeuren.
Het wordt te veel.
Zoveel wordt me duidelijk.
Niet verstandelijk.
Wel emotioneel.
Vernedering.

Het is schaamte.
Een pijn die me identitair raakt.
Die mijn enigste fundamenten onder me uithaalt.
Een pijn die een panische gedachtenstroom genereert.
Oncontroleerbaar.
Zonder grip op een einde.

Wanen beginnen te verschijnen.
Het psychisch lijden is te groot.
En mijn hoofd weet niet meer welk verhaal nog klopt.
Verleden mengt zich met heden
En langzaamaan ontstaat de schemerzone.
Een been in de realiteit
Een been in de waanzin.

Het heden lijkt geen steek meer te houden
en mijn hoofd
zoekt een houvast in de chaos.
Het maakt sprongen die niet kloppen.
En alles doet pijn.
Ik ben de weg kwijt.
Is er een dokter in de zaal?

Had ik terplekke mijn been gebroken
dan hadden we het allemaal samen geroepen. In verbinding met elkaar.
Maar het is mijn hoofd dat ondergaat.
Mijn hoofd dat breekt.
En ik heb zelf geen idee wat er gebeurt.
Een been in veiligheid
Een been in bedreiging
En alle verbinding raakt zoek.

Mijn verstand laat me in de steek
De overrompeling van vernedering is te groot. De afsplitsing tussen gevoel en gedachten wordt te groot.
En mijn hoofd vindt een nieuwe oplossing.
Een verhaal.
Een fantasie?

Klonk dat nu maar als een sprookje.
De fantasie is een nachtmerrie.
Overdag en bij nacht.
Mijn geest is verzwakt.
En doodsangsten die tot leven komen maken pijnlijke verhalen.
Verleden en heden vallen samen.
Mijn hoofd vind een bekrachtiging in een voor mijn aanvoelende ‘realiteit’
Ik ben anders en opnieuw word ik bespot.
Vernederd.

En ik mag stop roepen in mijn hoofd
maar een geluid komt er niet uit.
Een krop in mijn keel.
Druk op mijn borst
Ademnood
Mijn hart slaat over
1 keer, 2 keer, teveel …
Een lijf dat trilt
duizelig
Mijn hoofd wordt licht
En het is gaan zitten of vallen.
Dus ik ga zitten
of ben ik nu gevallen?
Mijn hoofd weet het niet meer
Is er een dokter in de zaal?

Ik wil het uitschreeuwen
maar mijn stem werkt niet.
Mijn hoofd werkt niet.
Mijn lichaam werkt niet meer.
En alles lijkt te begeven.
Angst neemt over.
Op een laag die me tot waanzin zal drijven.
De werkelijkheid zal verder vervagen
En niemand roept in mijn plaats.
Is er nu verdorie echt geen dokter in de zaal die ziet wat hier gebeurt?

Een dokter had ik nodig.
Een geestelijke gezondheidswerker
Een psycholoog
Een psychiater
Een veiligheid
Die me begeleid in mijn angsten,
angsten die me alles ontnamen.
Confrontaties die ik grenzeloos onderga
En ik wil duwen op ‘eject’
een knop
Maar die bestaat niet
Ik dacht van wel.
Maar mijn hoofd bedriegt me
Want de enigste knop die er echt nog is
dat is destructie
Zelfdestructie
Grenzeloos

Ik was mis
want stoppen doet het niet.
Nog steeds niet.
Maar er is eindelijk een dokter in de zaal.