getuigenis – ihkv WDSP 2025

De weekopening.
Ik bevind me in week 3 van mijn eerste opname.
In een soort afgeschermde omgeving die ik deel met 5 andere ‘psychiatrische patiënten’.
Die term heb ik niet uitgevonden maar hij wordt me toegeschreven,
zo lees ik hem op tal van documenten die ik moet ondertekenen.
Op dit moment stoor ik me er niet aan. Ergens ben ik blij met dat label of etiket.
Heel even hoor ik ergens terug bij, na maanden van isolatie.

Het moet lukken dat één van de mensen in mijn groepje,
dit weekend ook met gedachten over zelfdoding kampte.
Hij lijkt er makkelijker over te kunnen praten dan mij.
Hij deelt, wij luisteren.
Het wordt bespreekbaar in de sessie.
En ik moet toegeven dat ik ze dankbaar ben, die stem van mijn lotgenoten.
We kampen er blijkbaar allemaal mee.
Naast een gedeelde zwaarte voel ik ook een gedeelde draagkracht.

L’enfer van Stromae klinkt in de krochten van mijn hoofd.

Je suis pas tout seul à être tout seul
Ça fait déjà ça de moins dans la tête

Zijn openhartigheid lijkt zorg te dragen voor moeilijke woorden die er niet altijd even makkelijk uitkomen.
Want nee, ik ben niet alleen. En ja, ik mag het erover hebben.
Ik begin te begrijpen dat mijn hoofd doet waar het goed in is, oplossingen zoeken.
En worst-case scenario, is dan, … .
Helemaal niet raar dus, dat die gedachten de kop op steken.
Zo leerde ik er anders mee om te gaan, ermee in gesprek gaan of ze er gewoon te laten zijn, zonder meer.

Het was een rode draad voor me geworden.
In die periode van mijn leven.
Iedereen dacht dat ik nog kon stappen maar ik bleef struikelen over mijn eigen voeten.
Soms viel ik zo hard dat ik zelf niet meer kon opstaan.
Soms werd ik verpletterd door anderen, onbewust, met goede bedoelingen, maar nee, hun onbegrip hielp niet.
Soms hielpen anderen me recht …
en toch … de verbeelding van de wijze waarop ik zou sterven werd groter dan de wijze waarop ik zou leven.
Zou kunnen leven. Zou mogen leven.

Het neemt alle ruimte in en het is teveel.
Een uiteindelijke wens dat het stopt.
Een hoop op innerlijke rust.
Rust.
Geen druk.
Geen verantwoording.
Geen veroordeling.

Het werd bespreekbaar in de sessie, die maandag ochtend in week 3 van mijn eerste opname. Ik weet dat ik goed zit, dat ik hier goed zit.
Tussen lotgenoten die het duidelijk ook moeilijk hebben. Tussen hulpverleners die het gesprek durven aangaan. Ik word hoopvol.
Niet enkel omdat ik hier in alle veiligheid en vertrouwen mijn diepste leed kan en mag delen, maar omdat erover praten mij terug zuurstof geeft. Omdat het de druk eraf haalt, omdat die gedachten, vanaf week drie van mijn opname, stillaan minder focus krijgen, week na week, stap per stap.

Zo ben ik dankbaar voor die maandag ochtend,
die moedige mens naast mij en de overtuiging dat ik nooit alleen moet zijn,
ook niet met zo’n gedachten.

Zo ben ik dankbaar voor anderen die mij mee op weg hielpen
om woorden te vinden en te helpen uitspreken.

Werelddag Suïcidepreventie 2024–2026
#StartTheConversation – Doorbreek de stilte. Het begint met een gesprek
(maar vaak ook gewoon met een moment, een blik, een gebaar, een woord en dan misschien een vraag?)

www.zelfmoord1813.be/samen-voorkomen