Moeders,
speciale wezens toch.
Ik heb niet de meest openhartige band met mama.
Maar dit zat er nu toch wel aan te komen.

Een wandeling met ons moeder.
Waar ze me vraagt of ik nu in ziekteverlof ben.
Zo begint ze het gesprek.
Een echt gesprek.
Eentje wat ik nog nooit zo met haar gevoerd heb.
Ik laat haar leiden want ik weet zelf even niet
hoe ik er anders moet aan
beginnen.

En ik ben verrast dat ze zo goed weet hoe dit te doen.
Misschien zijn zonen dan wat naive wezens,
ten opzichte van hun moeder?

Ze stelt vragen.
Ik antwoord eerst met ja of nee,
blijf steeds voor mezelf uitkijken.
Niet om te weten waar ik mijn voeten moet zetten, nee.
Ik weet wel dat ik de ene na de andere moet zetten.
Dat lukt gelukkig nog blindelings.
Maar omdat ik haar nog niet rechtstreeks durf aankijken.
Nog niet.

Een moeilijk gesprek. Voor mij althans.
Haar gaat het duidelijk beter af.
Want ze stelt me vragen die ik haar nog nooit heb weten vragen.
Levensvragen?

Ik denk in mezelf, gebeurt dit nu echt?
Ze boezemt me vertrouwen in
wat ik haar nog nooit,
zo,
op die manier,
heb voelen doen.

Ze stelt me gerust.
Af en toe begin ik wat rond te kijken.
Hier en daar verpink ik een traan.
Voor mij verandert er niks, zegt ze.
Voor u verandert wel alles, zegt ze.
Maar ik ben blij dat je het me eindelijk verteld hebt, zegt ze.

Meer moest ik eigenlijk niet horen.
Ze begrijpt het.
Niet alles, maar meer dan genoeg.
De openhartigheid groeit en de ‘monoloog’,
waar ons moeder een onwaarschijnlijke krak in is,
groeit tot dialoog.

En dan mag ik,
kan ik,
haar vragen stellen.
Na 7 km zijn we rond.
Stiekem hoop ik dat we er nog
7 km bijdoen.
Ik wist absoluut niet wat te verwachten
maar de uitkomst,
overtreft.

19 juli, mijn echte moederdag.
Ik kijk al uit naar de volgende 7 km.
Kusjes.