‘Onthechten’
Moeilijk woord.
Nog moeilijker om te vatten.

Dus, ik hecht me eerst
aan iets,
iemand,
lijkt me positief, niet?

Je onderschrijft iets als waardevols,
iets wat belangrijk voor je is,
iets wat je liefde biedt
en op jou beurt geef je liefde terug.

Misschien is het gezonder je niet te sterk te hechten?
Of misschien is het wel net zo schoon, dat je je zo sterk kan hechten,
durft hechten,
iedere keer opnieuw.

Ik zie er best wel schoonheid in.

En als het wegvalt,
hetgeen waaraan je je hechte,
moet je ‘sterk’ zijn.
‘Veel sterkte he!’
Iedere keer we iets of iemand verliezen –
‘sterkte’.

Het zijn woorden die ik niet meer gebruik –
‘sterkte’.
Ik geloof er niet meer in.

Liefde, zeg ik nu –
‘Veel liefde daar’

Hecht je maar vooral daar aan.
Laat ze zien en toon je kwetsbaar.
Laat anderen zich mee hechten.
Aan jou.
Aan wat er gebeurt.
Aan wie of wat er was.
Deel het samen
en heb lief,
samen.

Blijf je gewoon hechten.
Die schoonheid mag gerust blijven bestaan.
Maar onthecht je niet van de liefde die je opbracht.
Die het opbracht
en wat ze je geboden heeft.
Nooit!

Ze is er voor een reden.
Ze was er voor een reden.
Laat dat nu maar gewoon bestaan
en deel het,
samen.