Ik stuur een bericht de wereld in.
Een sms sos.
Een bericht dat me zeer diep zal doen vallen.
Dat weet ik op dat moment nog niet.
Wat ik ook niet weet, is dat het me heel veel liefde zal opbrengen.
Doorheen de kwaadheid, pijn, angst en verdriet.

Week na week vangen ze me op,
stort ik in aan hun keukentafel,
drogen ze mijn tranen,
praten ze met me,
doen ze me lachen,
laten ze me leven,
geven me ze eten
en leer ik terug bestaan.
Onder een mantel van liefde,
vanaf dit punt,
dit punt, dit punt.

Middernacht, 1 juli is net gepasseerd, mijn verjaardag.
Opnieuw zijn ze er allebei voor me.
Ik eindig op hun terras.
Zij zijn net slapen.
Ik dwaal nog even rond.
Licht onrustig.
Licht rustig.
Een safke en een zinnebier.
Hier.

Dankjewel lieve schatten.
Uit de grond van mijn hart.

Dankje Sofie.
Dankje Jan.
Dankje Jerome.
Dankje Ada.

Mijn eeuwige liefde staat voor jullie deur.
Die zal niet meer verdwijnen.
X

Mijn sms bericht:

Omdat jij een groot empatisch vermogen hebt en omdat ik weet dat dat soms troostend werkt….
Of misschien is het soms wel goed om het even tegen iemand te zeggen.
Ookal moet daar soms niet echt iets van komen.
Sinds juni zit ik opnieuw in een existentiële identiteitscrisis. Iets wat ik eigenlijk echt niet alleen kan verwerken. Mijn enigste toevlucht is opnieuw beginnen met roken en te veel te drinken. Iets wat weinig oplevert. Enkel wat gewichtverlies.
Ik weet dat dit eigenlijk niets oplevert en dat ik er onmiddelijk mee moet ophouden. Maar toch blijkt dat moelijker dan je denkt.
Ik voel me een gigantische loser en vermijd alle sociaal contact zodat ik me niet voortdurend moet verantwoorden of verhouden tov anderen. En dus nog meer geisoleerd raak.
Ik haat mijn leven maar heb noch de moed noch de idee hoe het te veranderen.
De kans is groot dat ik binnen een half uur mij schaam dit te hebben gezegd en snel alles wil ontkennen.
Maar goed, proberen gaat mee. Ik verwacht niets. Enkel dat ik morgen dit bericht zelf herlees en mezelf opnieuw wakker schud. Er is een groter verschil in erkenning als ik het op een papier schrijf of het met iemand deel. Misschien is dat genoeg. Misschien is dat opnieuw die eerste stap. –
Ik hoop het!