Verbeelding werkt!,
die slogan wordt vandaag afgestoft door de cultuursector.
Ik voel er zelf precies nogal veel bij.
Ik heb het gevoel dat verbeelding best goed werkt …

Als je vastzit in een routineuze sleur en elke dag eerder als een verplichting dan een keuze aanvoelt. Wanneer je keer op keer thuiskomt van werk. Overladen. Opgefokt.
Alles liep mis en het werk lijkt zich enkel nog op te stapelen.
De naderende deadline is onmogelijk doch onvermijdbaar. Niemand die luistert.
Kost wat kost zal de ene zijn wil wet worden.

De kinderen zijn even niet te houden en er staat nog geen eten op tafel.
Enkel nog de afwas van gisteren.

Als je eigen identiteit zo onveilig aanvoelt
dat je enkel die van anderen nog wilt aannemen.
Wanneer je zelfbeeld zo onstabiel en nagenoeg onbestaande is
en elke vorm van eigenwaarde of bestaansrecht ontbreekt.
Daar waar het idealiseren van anderen de bovenhand neemt
en elke vorm van eigen identiteit verder afsterft.
Waar authenticiteit geen licht meer te zien krijgt en alle verbinding met jezelf verdwijnt.

Verbeelding werkt!
Wanneer de oudste al netjes doorslaapt maar de jongste blijft wakker worden.
Midden in de nacht. Opnieuw en opnieuw. Waar slaap geen kans meer krijgt
en uitputting de dag opent na het afzetten van de wekker.

Na gedwongen onthechting van eender welke menselijke relatie.
Of het nu een maand lang de zomerliefde van je leven was.
De ontdekking en nieuwsgierigheid zo sterk groeien dat kriebels in je buik verslavend worden. Of 20 jaar huwelijk waarin geen dag voorbij gaat dat ruzie op het menu staat.

Wanneer onveiligheid een gewoonte wordt waar je bijna niet meer van wil afkicken.
Geen haar op je hoofd door heeft dat samenblijven voor de kinderen
of gebrek aan financiele middelen niet onmiddelijk een gezond argument is.

Als de wc-pot plots niet wil doorlopen. Alles komt bovendrijven
en je twijfelt of je iets gaat moeten opvangen of het net tot aan de rand stopt.
Geen ontstopper in de buurt.

Verbeelding werkt!
Wanneer je net uit crisisopvang thuis komt en je heel even de veiligheid voelt
om niet te willen vluchten in verdoving.
Vervolgens de politie voor je deur staat met een aanklacht.
Je intakegesprek nog een maand wachten is en dan nog 3 maanden mag wachten
voor je in dagopname terecht kan in de psychiatrie
en je gelijktijdig je therapeut voor onbepaalde duur verliest wegens ziekte-uitval.
Verbeelding werkt!
Als je al heel de ochtend aan het rushen bent om op tijd de trein te halen
En eindelijk in het station aangekomen, de trein voor je ogen vertrekt

Als nachtmerries je maandenlang treisteren
en je geen idee meer hebt wat slaap nog juist inhoudt

Als uw frietjes, uit een giga bestelling,
er plots niet bij lijken te zitten en iedereen al naarstig aan het schransen is

Als niemand je begrijpt
en iedereen je lijkt op te geven

Als je na een lange roadtrip de grens van je eindbestemming bereikt
maar je mag niet binnen. De ambtenaar duidt de vervaldatum op je ID aan
en die is al enkele maanden geleden.

Als je na 2 dagen in de bergen uitgeregend bent. De regenkapjes hebben zoveel regen niet kunnen tegenhouden. Slaapzak en kleren zijn nat.
Het is te koud en poging 8 om een vuurtje aan te maken mislukt.

Verbeelding werkt!
Als je afscheid neemt van medepatienten na 4 maanden intensief trauma verwerking. Waar je lief en leed mee gedeeld hebt. Waar ze tranen laten in jou plaats.Voor jou pijn. Waar ze zo’n veilige omgeving scheppen dat je bijna twijfelt
of die veilige plek ook daarbuiten kan blijven bestaan.

Als die, voor de zoveelste keer, veranderde computerovergang
niet aanwezig is.

Als de weg stopt, geen enkel pad nog goed voelt en je hoofd overschakelt tot zelfdoding als enige uitweg tot een einde aan lijden.

Als rouw je weg kruist, zo intens dat het je volledige gevoelswereld overneemt.
Dat het elke minuut van de dag je hart breekt, verscheurt.
Alle liefde van jezelf vraagt maar die bodemloze put van leegte niet lijkt te eindigen
en verdriet alles meer en meer laat overspoelen.

Verbeelding werkt!
Wanneer stress en spanning je lichaam volledig overnemen. Je lijf blijft meer cortisol aanmaken dan dat je eruit krijgt. En fysieke pijn wordt zo normaal dat je stopt er bij stiltestaan en vergeet dat het ook anders kan.

Als sociaal isolement te lang duurt
en je geen idee hebt wie je kan helpen

Verbeelding werkt!
Als angst de grootste motivator is geworden om niet meer authentiek je eigen keuzes te durven maken. Daar waar falen je wordt ingeboezemd als verkeerd, terwijl de poging net de kracht is.

Als aan je ontbijttafel die laatste stukjes spek
voor je ogen verdwijnen.

Als je jezelf zo erg schaamt over je lichaam dat zwemmen,
iets wat je zo graag doet, geen optie meer is.

Als huisvesting, financiele middelen, werk vinden of ziekte een problematisch overheersende factor worden waar geen kortetermijn oplossing voor te vinden is.

Als je er zoveel deugd van hebt om luidop te zingen maar
toonvastheid niet helemaal jou ding is.

Als zowat eender wat een beetje tegen begint te zitten, klein of groot,
lijkt verbeelding precies die ene kracht te zijn om hoop in leven te houden.
Om iets terug in beweging te krijgen. Om niet geleefd te worden maar zelf te leven.
Om terug te kunnen lachen.
Om authentiek voor jezelf te kunnen kiezen.
Om verbinding met jezelf te vinden.

Misschien is het interressant om wat verbeelding te stimuleren?
Ik heb er zelf een tijdje zonder gezeten en echt veel deugd heeft het me niet gedaan eigenlijk. Misschien heb ik hier iets te lang in de zon gelegen en wordt het tijd voor een frisse duik in het water.Ik denk ook maar wat luidop.
Maar zonder verbeelding lijk ikzelf niet echt ver te raken.

Ik ben verbeelding alvast erg dankbaar.
Eeuwige dank dus, aan zij,
die mij verbeelding opnieuw hebben geschonken!